پارادوکس زندگی من

من همان پرنده آزاد در قفسمن همان خنده روی عبوسمن همان شاداب غمگینمن همان لبریز از خالیمن همان پر حرف گوشه گیرمن همان دانای نادانمن همان عجول صبورمن همه ی این همانم و هیچ نیستمشاید روزی ماهی سالی از این چا بگذری و گویی چقدر شبیه من استاما من شبیه همه و متفاوت از همه امو این همان پارادوکس زندگی من است+تمام نوشته های وبلاگ نویسنده اش خودمم کپی نداریم اگه میخواین کپی کنین لطفا قبلش اطلاع بدین با تشکر...

اخرين پستم ٣٠ دي بودو چه روزي چه جالب الان دقيقا همون شرايطي بود كه ٣٠ دي بود خودشم امروز گفت ...گفت مثل اون روز نگام ميكني ...گفتم چجوري؟ گفت عصباني دلخور جدي گفتم به اندازه همون روز دلخورم همه دلخوريام جمع شدهاين روزا خوبه ميگذره ٣٠ دي ناراحت بودم تنها بودم كل دوره امتحانات همون حال بودم الانم ...

کی میگه گذشتن از تو راحتهکی میگه عشقت فقط یه جور عادتهکی میگه نداشتنت آسون و ساده استهمه چی برای من مثل گذشته استدلم از زندگی خودم گرفتهنمیدونی که چقدر دلم گرفتهنمیدونی که همش بارونه دنیامهر جا اسم تو میاد تر می شه چشمامببین دوباره عاشقت شدمستاره می شمردم بازم شبا به یادتببین دلم تنگه چقدر هنوزکی می گه دل نمی خوادتکی میگه گذشتن از تو راحتهکی میگه عشقت فقط یه جور عادتهکی میگه نداشتنت آسون و ساده استهمه چی برای من مثل گذشته استببین دوباره عاشقت شدمستاره می شمردم بازم شبا به یادتببین دلم تنگه چقدر هنوزکی می گه دل نمی خوادتواسه بیقراریام یه کاری کنواس...

اغلب آدمها، آدم دیگری هستند آنها زندگی نمیڪنند فقط نقشی را ایفا میڪنند ڪه دیگران به آنها داده اند فڪرشان حاوی نظر دیگران است صورتشان ماسڪی است ڪه بر چهره شان زده اند ...

من از نسل لیلی ام... من از جنس شیرینم... من دخترم... با تمام حساسیت های دخترانه ام.. با تلنگری بارانی میشوم...با جمله ای آرام میشوم...با کلمه ای عاشق میشوم...با پُشت کردنی ویران میشوم...به راحتی وابسته میشوم...هنوز هم با عروسکهایم حرف میزنم..هنوز هم برایشان لالایی میخوانم...من دخترم...پُر از راز...هرگز مرا نخواهی شناخت...هرگز سرچشمه اشک هایم را نمی یابی...هرگز مرا نمی فهمی...مگر از نسلم باشی...مگر از جنسم باشی...مگر درکم کنی......