پارادوکس زندگی من

کی میگه گذشتن از تو راحتهکی میگه عشقت فقط یه جور عادتهکی میگه نداشتنت آسون و ساده استهمه چی برای من مثل گذشته استدلم از زندگی خودم گرفتهنمیدونی که چقدر دلم گرفتهنمیدونی که همش بارونه دنیامهر جا اسم تو میاد تر می شه چشمامببین دوباره عاشقت شدمستاره می شمردم بازم شبا به یادتببین دلم تنگه چقدر هنوزکی می گه دل نمی خوادتکی میگه گذشتن از تو راحتهکی میگه عشقت فقط یه جور عادتهکی میگه نداشتنت آسون و ساده استهمه چی برای من مثل گذشته استببین دوباره عاشقت شدمستاره می شمردم بازم شبا به یادتببین دلم تنگه چقدر هنوزکی می گه دل نمی خوادتواسه بیقراریام یه کاری کنواس...

اغلب آدمها، آدم دیگری هستند آنها زندگی نمیڪنند فقط نقشی را ایفا میڪنند ڪه دیگران به آنها داده اند فڪرشان حاوی نظر دیگران است صورتشان ماسڪی است ڪه بر چهره شان زده اند ...

من از نسل لیلی ام... من از جنس شیرینم... من دخترم... با تمام حساسیت های دخترانه ام.. با تلنگری بارانی میشوم...با جمله ای آرام میشوم...با کلمه ای عاشق میشوم...با پُشت کردنی ویران میشوم...به راحتی وابسته میشوم...هنوز هم با عروسکهایم حرف میزنم..هنوز هم برایشان لالایی میخوانم...من دخترم...پُر از راز...هرگز مرا نخواهی شناخت...هرگز سرچشمه اشک هایم را نمی یابی...هرگز مرا نمی فهمی...مگر از نسلم باشی...مگر از جنسم باشی...مگر درکم کنی......